TĘŻEC – jak dochodzi do zakażenia, jak powstaje szczepionka, oraz na czym bazuje aktualna teoria o jej skuteczności…

Źródła tężca w 30-tych latach XX wieku, czyli czasach gdy częściej występował … system medyczny:
Szczepienie
Obrzezanie
Opatrunki medyczne, ręczniki sanitarne
Aborcja
Histerektomia (Usunięcie macicy)
Poród (3,5% przypadków tężca to tężec połogowy)
Post-Hysterectomy and Puerperal Tetanus – R. J. V. Pulvertaft
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2088278/?page=4

Ciekawostka z książki Hansa Tolzina „Tetanus-Lüge”: skoro tężec jest spowodowany bakterią, to czemu nie stosuje się antybiotyku, tylko polega na samych przeciwciałach, które są projektowane, aby „zwalczać” toksyny (czy raczej oznaczać, przeciwciała nie zwalczają niczego przecież) produkowane przez te bakterie, a nie same bakterie? Jaki ma to sens, skoro zanim te przeciwciała poradzą sobie z jedną częścią toksyn, to te baterie zaraz naprodukują kolejne i tak bez końca? Okazuje się, że antybiotyk (penicylina) nie może być używany do walki z tężcem, bo według książki „Vaccines” aktywuje on te same receptory nerwów, które według ekspertów szczepionkowych są aktywowane przez toksyny tężca. Czyli to oznacza, że sama penicylina [toksyna wytwarzana przez pleśń Penicillium] ma również potencjał do wywołania objawów co toksyny wytworzone przez prątki tężca!

Szczepionka przeciwko tężcowi powoduje nową chorobę znaną jako zespół antyfosfolipidowy – ASP, lub zespół Hughes’a. 

Nowe adiuwanty składające się z fosfolipidów mogą prowadzić do potencjalnej katastrofy.

ASP jest autoimmunologiczną chorobą, która może zaatakować każdą część ciała, choć najczęściej powoduje ataki serca i zabija płody. Jest wielce prawdopodobne, że APS stanie się coraz bardziej powszechne wraz z wprowadzeniem nowej generacji adiuwantów do szczepionek.

Chorymi na APS są głównie kobiety, a diagnoza choroby następuje często w wyniku wielokrotnych poronień. Standardowo, nowe badania koncentrują się na poszukiwaniu genetycznych przyczyn, pomimo faktu, że związek ze szczepionkami jest dobrze udokumentowany.

Jak sama nazwa wskazuje, APS jest stanem, w którym fosfolipidy, substancje naturalne i niezbędne we wszystkich częściach organizmu, są postrzegane jako czynnik zakaźny przez system immunologiczny. Tak – ta substancja, która występuje w każdej komórce, staje się przedmiotem ataku.

Jedno badanie nazywa zespół Hughesa „Klasycznym zespołem antyfosfolipidowym” [1]. Badanie to odnosi się do podobieństwa między białkami osocza, beta-2-I-glikoproteiny (β2GPI), które jest atakowane przez APS oraz szczepionką przeciwko tężcowi. Antygen tężca posiada części, które są identyczne z β2GPI.

Te adiuwanty są oczywiście promowane jako najbezpieczniejsze, ponieważ są one tak bardzo podobne do tego, co już mamy w ciele. Ale to samo twierdzenie zostało wykorzystane do promowania skwalenu, który doprowadził do wielu tragicznych przypadków narkolepsji u dzieci po szczepionce Pandermix. Skwalen jest lipidem. A nowe adiuwanty to nie tylko lipidy, ale fosfolipidy. To właśnie sprawia, że są one tak bardzo niebezpieczne. Nie miejcie wątpliwości: te szczepionki zostaną zatwierdzone do użytu. Pierwsza z nich – Cervarix, jest już od dawna dostępna.

APS może być także zdiagnozowana – a mówiąc dokładniej, błędnie zdiagnozowana, jak toczeń rumieniowaty, co jest kolejnym zaburzeniem wywołanym przez szczepionkę.

Inne możliwe objawy APS:
– Ślepota
– Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego:  Zakrzepica żył głębokich (skrzepy w żyłach), zapalenie żył, małopłytkowość (niedobór płytek krwi, powodujący krwawienia i siniaki), miażdżyca, zator tętnicy płucnej (skrzepy w płucach), nieprawidłowości zastawek, udary
– Bóle głowy i migreny
– Poronienia
– Neurologiczne zaburzenia: Padaczka, pląsawica  (nagłe niekontrolowane ruchy), poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, zaburzenia poznawcze
– Choroby skóry, w tym przebarwienia, wrzody i martwica

http://healthimpactnews.com/2013/tetanus-vaccine-causes-a-new-disease-known-as-antiphospholipid-syndrome/

Badacze Crone i Reder w 1992 roku udokumentowali ciekawy przypadek ciężkiego tężca u 29-letniego mężczyzny bez historii narkomanii, typowego delikwenta wśród współczesnych ofiar tężca w USA. Oprócz regularnego cyklu szczepień przeciwko tężcowi i dawek przypominających dziesięć lat wcześniej podczas swojej służby wojskowej, ten pacjent był poddany hiper  immunizacji (uodpornienie anatoksyną tężcową i osiągnięcie ekstremalnie wysokiego poziomu antytoksyny surowicy) jako ochotnik w celu komercyjnej produkcji TIG. Monitorowano jego poziom antytoksyny w jego surowicy i zgodnie z oczekiwaniami, rozwinięto ekstremalnie wysoki poziom antytoksyny po zabiegu hiper immunizacji. Niemniej jednak rozwinął się u niego poważny tężec  51 dni po zabiegu, pomimo wyraźnie udokumentowanej obecności antytoksyny surowicy przed chorobą. W rzeczywistości po przyjęciu do szpitala na leczenie jego poziom antytoksyny w surowicy wynosił około 2500 razy więcej niż poziom uznawany za ochronny. Jego tężec był tak ciężki, że wymagał ponad pięciotygodniowej hospitalizacji ze środkami ratującymi życie. Przypadek ten zademonstrował, że antytoksyna surowicy poległa w zapobiegnięciu poważnego tężca, nawet w ilościach 2500 razy większych niż to, co jest uznawane za wystarczające do zapobiegania tężcowi u dorosłych. – Severe tetanus in immunized patients with high anti-tetanus titers. Neurology. 1992 Apr;42(4):761-4. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1565228

Historia 17 letniej Bethany >>

Surowe ozdrowienie Bethany Hagensen

Historia 17 letniej Bethany, która po skaleczeniu gwoździem trafiła do szpitala, gdzie podano jej „rutynowo” szczepionkę na tężca i od razu jej stan zaczął się pogarszać, nastąpiła zła reakcja na szczepionkę i doszło do zaburzenia układu nerwowego. W wyniku tych komplikacji nastąpił całkowity paraliż, od pasa w dół. Dziewczyna została przykuta do wózka inwalidzkiego. Jej życie całkowicie się zmieniło, przebywała w różnych szpitalach, gdzie lekarze nie potrafili jej pomóc, nie dawali jej żadnych szans na wyleczenie. A dzięki tym wszystkim nowym wynalazkom, które na niej „testowali” stawała się coraz bardziej chora i bardziej niepełnosprawna. Przyjmowała również duże ilości leków sterydowych ponieważ miała chroniczną astmę. Choroby spowodowały u niej, że w niektórych częściach nóg zniknęły nerwy. Po mimo iż została okaleczona nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, to miała jeszcze w sobie tyle siły, że zaczęła szukać metod na własną rękę, aby wyzwolić się z tego koszmaru. W końcu trafiła na „surową dietę” i zmieniła całkowicie swoje odżywianie i po 6,7 miesiącach wstała z wózka, do którego była przybita przez 3,5 roku.
Teraz zdrowa i pełna wigoru dziewczyna przedstawia światu swoją historię cudownego ozdrowienia za pomocą surowej diety. Powstał również film o niej, więcej na jej stronie: http://www.sanaview.com/Bethanys-Story.aspx

%d bloggers like this: