TĘŻEC – jak dochodzi do zakażenia, jak powstaje szczepionka, oraz na czym bazuje aktualna teoria o jej skuteczności…

Crone & Reder (1992) udokumentowali ciekawy przypadek ciężkiego tężca u 29-letniego mężczyzny bez historii narkomanii, typowego delikwenta wśród współczesnych ofiar tężca w USA. Oprócz regularnego cyklu szczepień przeciwko tężcowi i dawek przypominających dziesięć lat wcześniej podczas swojej służby wojskowej, ten pacjent był poddany hiper  immunizacji (uodpornienie anatoksyną tężcową i osiągnięcie ekstremalnie wysokiego poziomu antytoksyny surowicy) jako ochotnik w celu komercyjnej produkcji TIG. Monitorowano jego poziom antytoksyny w jego surowicy i zgodnie z oczekiwaniami, rozwinięto ekstremalnie wysoki poziom antytoksyny po zabiegu hiper immunizacji. Niemniej jednak rozwinął się u niego poważny tężec  51 dni po zabiegu, pomimo wyraźnie udokumentowanej obecności antytoksyny surowicy przed chorobą. W rzeczywistości po przyjęciu do szpitala na leczenie jego poziom antytoksyny w surowicy wynosił około 2500 razy więcej niż poziom uznawany za ochronny. Jego tężec był tak ciężki, że wymagał ponad pięciotygodniowej hospitalizacji ze środkami ratującymi życie. Przypadek ten zademonstrował, że antytoksyna surowicy poległa w zapobiegnięciu poważnego tężca, nawet w ilościach 2500 razy większych niż to, co jest uznawane za wystarczające do zapobiegania tężcowi u dorosłych.

Historia 17 letniej Bethany >>

Surowe ozdrowienie Bethany Hagensen

Historia 17 letniej Bethany, która po skaleczeniu gwoździem trafiła do szpitala, gdzie podano jej „rutynowo” szczepionkę na tężca i od razu jej stan zaczął się pogarszać, nastąpiła zła reakcja na szczepionkę i doszło do zaburzenia układu nerwowego. W wyniku tych komplikacji nastąpił całkowity paraliż, od pasa w dół. Dziewczyna została przykuta do wózka inwalidzkiego. Jej życie całkowicie się zmieniło, przebywała w różnych szpitalach, gdzie lekarze nie potrafili jej pomóc, nie dawali jej żadnych szans na wyleczenie. A dzięki tym wszystkim nowym wynalazkom, które na niej „testowali” stawała się coraz bardziej chora i bardziej niepełnosprawna. Przyjmowała również duże ilości leków sterydowych ponieważ miała chroniczną astmę. Choroby spowodowały u niej, że w niektórych częściach nóg zniknęły nerwy. Po mimo iż została okaleczona nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, to miała jeszcze w sobie tyle siły, że zaczęła szukać metod na własną rękę, aby wyzwolić się z tego koszmaru. W końcu trafiła na „surową dietę” i zmieniła całkowicie swoje odżywianie i po 6,7 miesiącach wstała z wózka, do którego była przybita przez 3,5 roku.
Teraz zdrowa i pełna wigoru dziewczyna przedstawia światu swoją historię cudownego ozdrowienia za pomocą surowej diety. Powstał również film o niej, więcej na jej stronie: http://www.sanaview.com/Bethanys-Story.aspx