Kto zaraża kogo?

Kto zaraża kogo?

Odporność stada, lub odporność grupowa, jest jednym z najczęstszych argumentów używanych przez zwolenników szczepień. To na nim zbudowana jest budowla z kart w postaci przymuszania innych do tego procederu. Jednak argument ten bazuje na błędnej teorii, która nie sprawdza się w praktyce i używany jest jako zasłona dymna w celu odwrócenia uwagi od tego, co tak naprawdę się dzieje. Podczas gdy w mediach obwiniane są wyłącznie osoby nieszczepione, to prawda jest taka, że osoby świeżo zaszczepione przyczyniają się do rozprzestrzeniania chorób. I to ma swoją nazwę w literaturze medycznej:

VIRAL SHEDDING, czyli rozprzestrzenienie wirusów odszczepiennych.

Niektóre szczepionki zawierające żywe wirusy i nawet jeśli są one osłabione, to mogą przetrwać pewną ilość czasu w płynach ustrojowych osób szczepionych – i mogą być przekazywane innym. Możesz złapać wirusa (lub bakterię) od osoby, która właśnie się zaszczepiła przeciwko tej chorobie! Co więcej, roznoszenie wirusów szczepionkowych prowadzi do mutacji, przyczyniając się do powstania nowych i niebezpiecznych chorób, opornych na leczenie.

Innymi słowy, osoby szczepione mogą zarażać nieszczepionych. Więc co jest bardziej prawdziwym pojęciem: odporność stada czy roznoszenie wirusów odszczepiennych? Kto tak naprawdę zaraża kogo?

Kto zaraża kogo?

Szczepionki po których można zarażać

Szczepieni zarażają szczepionych, oraz nieszczepionych. Chyba, że osoby nieszczepione zdążyły już uzyskać trwałą i naturalną odporność po przechorowaniu. Jeśli nie, to ją uzyskają, po byciu narażonym na… osoby zaszczepione.

Jednak szczepieni będą nadal zarażali innych, gdyż uzyskali jedynie sztuczną i tymczasową „odporność”, która zrujnowała ich prawdziwy system immunologiczny. A wraz z nowymi i bardziej toksycznymi szczepionkami, które nadal będą bezużyteczne, a nawet potencjalnie śmiertelne, pojawią nowe szczepy wirusów, mutacje tych poprzednich, czyli tzw. „SUPERBUGS„. Natura nie znosi próżni!

A odpowiedzią na nie będzie: WIĘCEJ szczepionek… Kto na tym zyska? Ten kołowrotek nie ma końca. Jakże dogodna sytuacja dla producentów szczepionek!

Oto kilka ciekawostek z medycznych artykułów naukowych, które wykazały, że to osoby szczepione zarażają nieszczepionych: „Porównanie transmisji wirusów po żywej, atenuowanej i pięcioskładnikowej szczepionki przeciwko rotawirusowom – przełomowe badanie opublikowane w 2013 roku w czasopiśmie „Vaccine” dotyczyło faktu, że szczepionki przeciwko rotawirusom zawierają żywe wirusy, które mogą powodować infekcję, mogą być ROZNOSZONE i przekazywane osobom nieszczepionym.

Comparison of virus shedding after lived attenuated and pentavalent reassortant rotavirus vaccine.

„Transmisja rotawirusa między rodzeństwem, pochodzącego ze szczepionki (RotaTeq), związana z rotawirusowym zapaleniem żołądka i jelit” – w tej publikacji z 2009 roku zidentyfikowano wirusa pochodzącego ze szczepionki przeciwko rotawirusowi, który został przeniesiony na osoby nieszczepione, powodując u nich rotawirusowe zapalenie jelita grubego, wymagające pilnej opieki lekarskiej.

To badanie również wykazało, że nastąpił reasortyment pomiędzy dwoma szczepami rotawirusów znajdującymi się w szczepionce Rotateq (P7[5]G1 oraz P1A[8]G6), czego wynikiem było powstanie bardziej zjadliwego, szkodliwego wirusa, którym szczepione dziecko zaraziło swoje nieszczepione rodzeństwo.

Sibling transmission of vaccine-derived rotavirus (RotaTeq) associated with rotavirus gastroenteritis.

Więc może po prostu trzymajmy się naturalnej odporności i pozwólmy naszym dzieciom ją uzyskać. Dopiero kiedy odzyskamy silne, w pełni rozwinięte funkcje systemu odpornościowego, to będziemy mogli mówić o „odporności stada”. To całkiem proste, lecz wymaga codziennego wysiłku i zaangażowania: Jedz zdrową żywność, spędzaj czas na słońcu i w ruchu, pij czystą wodę, śmiej się i kochaj, oraz pielęgnuj swój cenny system odpornościowy. A na koniec bardzo ważne pytanie: Kto bardziej zagraża prawdziwej odporności stada?

  • Osoby SZCZEPIONE, które nie dbają o dietę, wiecznie chorują i roznoszą zmutowane wirusy poszczepienne?
  • Osoby NIESZCZEPIONE, które dbają o silny system odpornościowy dzięki wytrwałości w utrzymywaniu zdrowego stylu życia?

Źródło: How Vaccinated Kids Infect The Non-Vaccinated

Del Bigtree powala mit o odporności stada, na którym bazuje budowla z kart w postaci obowiązkowych szczepień:
– świeżo zaszczepieni roznoszą wirusy odszczepionkowe i zarażają nimi innych
– dorośli, którzy nie odnawiali swoich szczepień z dzieciństwa stanowią grupę NIESZCZEPIONYCH, których nie bierze się po uwagę, gdy mowa jest o 95% wyszczepialności dla utrzymania odporności stada
– tylko NIESZCZEPIONE osoby, które przechorowały odrę i nabyły trwałą odporność na resztę życia, stanowią mur ochronny dla celów odporności zbiorowej… Kto zaraża kogo?

Czym jest odporność stada? Po pierwsze, to pojęcie dotyczyło NATURALNEJ odporności.
Czyli jeśli 60% ludzi przechorowało odrę, to miasto będzie chronione przez dekady, ponieważ ci ludzie uzyskają odporność na całe życie.
Czy szczepionki mogą zapewnić odporność stada w taki sam sposób?
Przechorujesz prawdziwą odrę – uzyskujesz stałą odporność… Jesteś odporny do końca zycia.
Gdy otrzymasz szczepionkę, to najwyżej 10 lat. Czasami komuś się uda utrzymać ją przez 20 lat.
A teraz potrzebujemy 95% wyszczepialności, aby osiągnąć odporność stada. Więc budujemy kokon z osób szczepionych wokół naszych maluchów tutaj, ok?

Każdy musi być zaszczepiony, aby chronić to dziecko z obniżona odpornością. A co się dzieje, kiedy ten wirus odry pojawia się znikąd, np. z Disneylandu i uderza w jedno z tych nieszczepionych dzieci? Wtedy nagle mogą zachorować na odrę. Skąd pojawiła się ta choroba? Może od kogoś z innego kraju, może ktoś był w podróży, albo zgadnijcie co jeszcze?
Może ktoś się ZASZCZEPIŁ i ROZNIÓSŁ tego wirusa na te dzieci. Mówiono Ci, że tak się nie dzieje. Powiedziano ci, że szczepieni nigdy nie roznoszą wirusa od szczepionki – lecz ja mam dla Ciebie nowinkę! NIKT w branży medycznej w to nie wierzy, a szczególnie ludzie, którzy zajmują się dziećmi z osłabioną odpornością.

Oto dowód:
Szpital St.Jude oświadcza, że nie wolno ci przyprowadzać świeżo zaszczepionego dziecka na oddział intensywnej terapii noworodków, gdzie są dzieci z grupy ryzyka, lub na oddział onkologiczny, gdzie zajmują się przypadkami białaczki, gdyż wasze SZCZEPIONE dzieci MOGĄ ROZNOSIĆ NA NIE WIRUSA i ZARAZIĆ ICH ODRĄ lub wywołać u nich śmiertelną chorobę.
Jesli jesteś osobą dorosłą, to mam jedno pytanie do Ciebie, które zniszczy pojęcie odporności stada podczas tej rozmowy.

Każdy w wieku ponad 25 lat – jeśli nie otrzymałeś dawki przypominającej w ciągu ostatnich 10 lat, daj sygnał…Unieś dłoń, lub krzyknij: „Ożeż ty!…” Twoje szczepionki się PRZEDAWNIŁY. Chcą nam wmówić, że odpornośc stada istnieje, ponieważ 95% dzieci w szkole jest odpornych dzięki ich szczepieniom.

Odpornośc zbiorowa i ludzie starsiAle kiedy zrobimy kilka kroków wstecz, to co widzimy? Widzimy całą populację osób DOROSŁYCH w tym kraju, którzy są obecnie NIESZCZEPIENI! Zgadza się! Jeśli nie otrzymałeś dawki przypominającej w ciągu ostatnich 10 lat, to możesz być nosicielem choroby! Ale kiedy te dzieci przechoruja odrę, to NIGDY przenigdy nie narażą Ciebie na ryzyko. Będą stojącym murem, a Donald Trump by marzył o tak silnym murze! Nieszczepione dzieci, które przechorowały odrę teraz chronią Cię do końca życia.
Taka jest prawda. Właśnie to udowodniłem. Ponad 60% Ameryki stanowią nieszczepieni, a to oznacza, że…

ODPORNOŚĆ STADA, to MIT!!!

Dr Suzanne Humphries o zarażaniu krztuścem

Kiedy włoscy badacze po raz pierwszy przeanalizowała sprawę odpornych szczepów w 1999 roku, to zdali sobie sprawę, jaka to grupa ludzi była nosicielami tych najbardziej zjadliwych szczepów. To byli ci SZCZEPIENI można poczytać w artykule Mastrantonio z 1999 roku.

Antigenic variants in Bordetella pertussis strains isolated from vaccinated and unvaccinated children.

Po epidemii w stanie Washington w 2014 roku zaobserwowano tę samą rzeczywistość:

Molecular epidemiology of the pertussis epidemic in Washington State in 2012. 

A wszystko sprowadza się do tego, że to szczepieni są wylęgarnią mutujących szczepów bakterii, ponieważ należą do grupy bezobjawowej, która nie pozbywa się natychmiast tych bakterii, więc mają one czas, żeby opracować strategie na obejście „odporności” wywołanej szczepieniami. A to jest poważny problem, o którym lekarze nie rozmawiają, ale to wymaga przedyskutowania. Dzisiaj to zjawisko dotyczy praktycznie całego świata, a zostało to udokumentowane w Finlandii, Australii, Japonii, Francji i USA.

Appearance of Bordetella pertussis strains not expressing the vaccine antigen pertactin in Finland.

 

Odporność Stada: jeśli wystarczająco dużo osób jest uodpornionych na chorobę to osoby podatne na nią będą chronione. Wielu chroni kilku.

Początkowa teoria: Odra może zostać wyeliminowana wtedy, gdy wystarczająca część ludności będzie uodporniona. Nie potrzeba do tego wszystkich, tylko część populacji.
Zakładano, że uda się uzyskać wystarczającą ilość uodpornionych poprzez zaszczepienie przeciw odrze. Założono, że szczepienia przeciw odrze pomogą wyeliminować odrę całkowicie w okresie 1-2 lat.
Było to 50 lat temu.
Cel początkowy odporności stadnej: zaszczepienie 55% ludności.
7 razy podnoszono docelowy poziom wyszczepialności.

Zastanawiałeś się kiedyś czemu szczepionki są obowiązkowe? W tym materiale znajdziesz kilka rzeczy, które zostały pominięte na wykładach w szkole medycznej, które mogą Cię zaskoczyć.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  1. Vaccine Shedding. Many vaccines shed. Vaccinated people can get, shed, & spread diseases they arevaccinated for. Vaccination is no guarantee you won’t get the illness you were vaccinated for, or worse.It IS a guarantee you will be DELIBERATELY exposed not only to numerous toxicsubstances, but to specific, infectious pathogens & have the potential to spread them toothers. (Whereas the unvaccinated have to be infected by someone who is alreadyexposed.)
    Vaccine Inserts – Read up.http://goo.gl/0R0FnP

    Polio:Shedding of virulent poliovirus revertants during immunization with oral poliovirusvaccine after prior immunization with inactivated polio vaccine.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/8228342
    Vaccine-associated Paralytic Poliomyelitis in Immunodeficient Children, Iran, 1995–2008″Although the risk for further transmission of iVDPV is relatively low, potential risk for circulation of iVDPV strains always remains.”
    Tag PhotoLike Comment

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3321898/Measles:Detection of measles vaccine in the throat of a vaccinated child.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11858860
    Detection of measles virus RNA in urine specimens from vaccine recipients.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7494055
    Vaccine-associated „wild-type” measles.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15804301
    Detection of RNA of mumps virus during an outbreak in a population with a high level of measles, mumps, and rubella vaccine coverage.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18184850
    Detection of Measles Virus RNA in Urine Specimensfrom Vaccine Recipients

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC228449/pdf/332485.pdf
    Flu: Can people who have gotten the nasal spray flu vaccine spread the vaccine viruses toothers? Even the CDC admits it can, although they try to downplay it:

    http://www.cdc.gov/flu/about/qa/nasalspray.htm
    Shedding and immunogenicity of live attenuated influenza vaccine virus in subjects 5-49years of age.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18662737
    Shedding of Ann Arbor strain live attenuated influenza vaccine virus in children 6-59 months of age.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/21513761/?i=3
    Duration of virus shedding after trivalent intranasal live attenuated influenza vaccinationin adults.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15954490
    Viral shedding patterns of children with influenza B infection.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/512419Duration of virus shedding after trivalent intranasal live attenuated influenza vaccinationin adults.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15954490Chicken Pox: Varicella Zoster Virus DNA at Inoculation Sites and in Saliva After ZostavaxImmunization

    http://jid.oxfordjournals.org/content/203/11/1542.full
    Secondary transmission of varicella vaccine virus in a chronic care facility for children.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/16769402/Transmission of varicella-vaccine virus from a healthy 12-month-old child to hispregnant mother.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/9255208/
    Rotavirus:Rotavirus vaccines: viral shedding and risk of transmission.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18922486
    Detection of fecal shedding of rotavirus vaccine in infants following their first dose of pentavalent rotavirus vaccine.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21477676
    Rotavirus vaccine-derived shedding and viral reassortants.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23249230
    Pertussis Acellular pertussis vaccination facilitates Bordetella parapertussis infection in a rodentmodel of bordetellosis.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20200027
    Acellular pertussis vaccines protect against disease but fail to prevent infection andtransmission in a nonhuman primate model.

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/24277828/
    Asymptomatic carrier, according to the medical dictionary is an individual who serves ashost for an infectious agent but who does not show any apparent signs of the illness;may serve as source of infection for others.Children vaccinated with pertussis vaccines are asymptomatic reservoirs for infection

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2627963/
    Israeli study about outbreak among vaccinatedPertussis Infection in Fully Vaccinated Children in Day-Care Centers, Israel”Conclusions:The effects of whole-cell pertussis vaccine wane after 5 to 10 years, and infection in avaccinated person causes nonspecific symptoms (3-7). Vaccinated adolescents andadults may serve as reservoirs for silent infection and become potential transmitters tounprotected infants (3-11). The whole-cell vaccine for pertussis is protective only againstclinical disease, not against infection (15-17). Therefore, even young, recentlyvaccinated children may serve as reservoirs and potential transmitters of infection.”

    http://wwwnc.cdc.gov/eid/article/6/5/00-0512_articleVaccine Shedding
    http://www.vaccineriskawareness.com/Vaccine-Shedding
    Studies Show that Vaccinated Individuals Spread Disease

    http://globenewswire.com/news-release/2015/02/02/702199/10118172/en/
    Studies-Show-that-Vaccinated-Individuals-Spread-Disease.htmlPost Vaccination – Vaccine Targeted Strain – Viral and Bacterial Pathogen – Shedding

    http://www.vacfacts.info/post-vaccination-vaccine-targeted-strain—viral-and-bacterial—shedding.html
    The Emerging Risks of Live Virus & Virus Vectored Vaccines:Vaccine Strain Virus Infection, Shedding & Transmission

  2. Co się stanie, jeśli zbyt wiele osób przestanie się szczepić?

    http://prawdaoszczepionkach.pl/co-sie-stanie–jesli-zbyt-wiele-osob-przestanie-sie-szczepic,62,325.htm

    To pytanie często stawiane przez osoby, które naciskają na obowiązkowe szczepienia. Niepokoją się tym też rodziny z dziećmi z obniżoną odpornością. Obecnie w Stanach Zjednoczonych liczba zachorowań na większość chorób, przeciwko którym istnieją szczepionki utrzymuje się na poziomie niższym niż kiedykolwiek wcześniej. Czy jest tak wyłącznie dlatego, że większość ludzi się szczepi? Czy gdyby zbyt wiele osób przestało się szczepić – powiedzmy 25% lub nawet 50%, choroby powróciłyby? Jaka byłaby śmiertelność i częstość występowania powikłań w naszym kraju, gdyby nastąpił znaczący wzrost zachorowalności?

    Choroby, zachorowalność na które NIE zwiększyłaby się

    Przyjrzyjmy się najpierw tym chorobom, zachorowalność na które NIE zwiększyłaby się, gdyby nastąpił powszechny spadek wyszczepialności.

    Czterema z 16 chorób, przeciwko którym istnieją szczepionki, nie można zarazić się poprzez przypadkowe kontakty między osobami, tak więc niższa wyszczepialność nie może spowodować narażenia osób zaszczepionych lub z osłabionym układem odpornościowym na podwyższone ryzyko.

    1. Tężec w ogóle nie jest zakaźny [tzn. nie przenosi się z człowieka na człowieka].
    2. Wirusowe zapalenie wątroby typu B rozprzestrzenia się jedynie poprzez kontakty seksualne, stosowanie tych samych igieł przez narkomanów lub mieszanie zakażonej krwi, a nie poprzez przypadkowe kontakty.
    3. Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) również rozprzestrzenia się poprzez kontakty seksualne, a zatem nie jest roznoszony poprzez przypadkowe kontakty.
    4. Meningokok (Neisseria meningitidis, bakteria wywołująca zapalenie opon mózgowych) występuje bezobjawowo w kanale nosowym u około 1 na 10 osób; często to własne drobnoustroje danej osoby rozwijają się w objawowe zakażenie. Chora osoba nie zaraża poprzez przypadkowy kontakt.

    Pięć z 16 szczepionek chroni tylko osobę przyjmującą szczepionkę, nie zapobiegając rozprzestrzenianiu się choroby.

    1. Choroba Heinego-Medina: wstrzykiwana szczepionka przeciwko chorobie Heinego-Medina zapobiega jedynie wewnętrznym objawom neurologicznym u osoby zaszczepionej, a nie zapobiega przenoszeniu choroby w populacji.
    2. Krztusiec: acelularna szczepionka przeciwko krztuścowi może zapobiegać indywidualnym przypadkom zachorowań we wczesnym dzieciństwie, ale efekt jej podania szybko słabnie i szczepionka nie zapobiega przenoszeniu choroby w obrębie populacji – na przykład 90% dzieci w Kalifornii, które w 2014 r. zachorowały na krztusiec, było zaszczepionych.
    3. Grypa: szczepionka przeciwko grypie nie zapobiega corocznemu szerokiemu rozprzestrzenianiu się grypy – może zapewnić jedynie ograniczoną ochronę indywidualną.
    4. Błonica: szczepionka przeciwko błonicy chroni przed wywołaniem choroby przez toksynę błoniczą u poszczególnych osób, ale nie zapobiega zakażaniu innych osób.
    5. Tężec: ta szczepionka chroni tylko przyjmująca ją osobę.

     

    Trzy z tych 16 chorób posiadają tak wiele szczepów, że szczepienie niewiele wnosi w kwestii zmniejszenia częstości ich występowania, powoduje za to zwiększenie się liczby pozostałych szczepów, nieuwzględnionych w szczepionkach.

    1. Dwoinka zapalenia płuc (pneumokok): istnieje ponad 80 szczepów bakterii pneumokokowych, a szczepionka zawiera tylko 13 szczepów.
    2. Grypa: co roku krąży kilka różnych szczepów grypy , a szczepionki projektuje się jedynie przeciwko kilku z nich. Ponieważ szczepionka powstaje w oparciu o przypuszczenia co do tego, jakie wirusy będą dominować za kilka miesięcy, często nie obejmuje szczepów, które faktycznie krążą w danym sezonie.
    3. HPV: istnieje około 100 szczepów wirusa brodawczaka ludzkiego, a szczepionka chroni jedynie przed 2, 4 lub 9, w zależności od marki szczepionki.

     

    Szczepionki przeciwko powyższym chorobom mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby u pojedynczych narażonych na nie osób, ale spadek wskaźnika wyszczepienia nie nasiliłby rozprzestrzeniania się tych dziewięciu chorób u osób zaszczepionych lub z obniżoną odpornością.

    Choroby, zachorowalność na które może się zwiększyć, ale które w większości przypadków mają łagodny przebieg

    Szczepionki pomogły obniżyć częstość występowania niektórych powszechnych chorób dziecięcych i mogą zapobiegać pojawieniu się objawów tych chorób u niektórych zaszczepionych osób. Częstość występowania tego rodzaju chorób mogłaby wzrosnąć, gdyby wskaźniki wyszczepienia znacząco spadły, ale na ile zabójcze byłyby te choroby w Stanach Zjednoczonych? Możemy to przewidzieć, spoglądając wstecz na śmiertelność i współczynniki powikłań przed wprowadzeniem szczepionek.

     

    Odra

    W ciągu kilku lat poprzedzających wprowadzenie szczepionki przeciwko odrze w 1963 r. prawie każde dziecko zachorowało na odrę i uzyskało odporność na całe życie. Umieralność na odrę w USA w latach 50. i na początku lat 60. XX wieku wynosiła 1 na 500 000 osób w populacji. Pośród osób, które zachorowały, śmiertelność wynosiła 1 na 10 000 przypadków. (Dzisiaj media często podają nieprawidłowo wyższą śmiertelność wynoszącą 1 na 500 przypadków. Takie współczynniki zgonów obliczane są przez Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorobom – ang. Centers for Disease Control and Prevention, w skrócie CDC – z uwzględnieniem tylko zgłoszonych przypadków odry, czyli takich, które są na tyle poważne, aby zwrócić się po pomoc lekarską podczas ograniczonych wybuchów choroby, a nie wszystkich przypadków, które faktycznie wystąpiły w populacji.

    Świnka

    Przed wprowadzeniem szczepionki w 1967 r. około 1 na 1000 osób zachorowała na świnkę i uzyskała odporność na całe życie, a zgony były rzadkie: około 1 na każde 5000 zgłoszonych przypadków. Podobnie jak w przypadku odry, większość przypadków zachorowań miała tak łagodny przebieg, że nie zostały zgłoszone. Powikłania takie, jak niepłodność u dorosłych mężczyzn i ubytek słuchu również występowały rzadko (1 na 7700 i 1 na 20 000 osób, które zachorowały na tę świnkę). Liczba zgonów wynosiła 1 na prawie 4 miliony osób w całej populacji.

    Różyczka

    Powszechne szczepienie przeciwko różyczce wprowadzono w 1969 roku. W tym czasie śmiertelność z powodu tej stosunkowo nieszkodliwej choroby wynosiła 1 na 9 milionów osób. Szczepionkę wprowadzono dlatego, że u zarażonych różyczką kobiet w ciąży infekcja powodowała wady wrodzone u około 1 na 20 000 dzieci.

    Ospa wietrzna

    Podobnie jak w przypadku odry, prawie każde dziecko chorowało na ospę wietrzną, a śmiertelność wynosiła około 1 na 60 000 przypadków. Rocznie w całej populacji Amerykanów z powodu powikłań po ospie wietrznej umierała 1 na 2,3 miliona osób. Wprowadzenie szczepionki w 1995 r. pomogło obniżyć występowanie tej choroby, przy czym pozostaje ona nieszkodliwa dla praktycznie każdego dziecka, które się nią zarazi.

    Zapalenie opon mózgowych

    Przed wprowadzeniem szczepionki przeciwko Hib, w 1985 r., co roku w Stanach Zjednoczonych z powodu tej choroby umierała 1 na około 2 milionów osób. Ryzyko wystąpienia trwałego uszkodzenia zdrowia z powodu zapalenia opon mózgowych, na przykład w postaci uszkodzenia mózgu lub głuchoty, wynosiło około 1 na 600 000 osób w populacji.

    Rotawirusy

    Ta łagodna choroba cechowała się bardzo niską śmiertelnością przed wprowadzeniem szczepionki w 2006 r. (około 1 na 10 milionów przypadków w populacji Stanów Zjednoczonych).

    Choroba Heinego-Medina

    Mimo że podanie szczepionki przeciwko chorobie Heinego-Medina nie zapobiega przenoszeniu się wirusa między ludźmi (patrz wyżej) – a zatem choroba nie będzie się szybciej rozprzestrzeniać, jeśli więcej osób przestanie się szczepić – warto poznać statystyki dotyczące tej choroby, aby zrozumieć, co może się zdarzyć, gdyby powróciła. Przed rozpoczęciem powszechnego stosowania szczepionki w 1955 r. współczynnik zgonów lub trwałego porażenia z powodu tej choroby w populacji Stanów Zjednoczonych wynosił 1 na 100 000 osób. 95% zarażonych osób nie miało objawów choroby, a 4% miało lekko podwyższoną temperaturę i rozstrój żołądka. Tylko u około 1% wystąpiły powikłania neurologiczne, przy czym połowa z tych osób w pełni odzyskała zdrowie po zastosowaniu fizykoterapii.

    NIE istnieje takie ryzyko, które uzasadniałoby obowiązkowe szczepienia

    Więc co rzeczywiście by się stało, gdyby znaczna liczba osób zrezygnowała z niektórych szczepionek?

    Po pierwsze, ponad połowa z naszych 16 szczepionek nie zapobiega rozprzestrzenianiu się chorób poprzez codzienne, przypadkowe kontakty. Po drugie, opierając się na powyższych danych, aktualnych i z okresu przed wprowadzeniem szczepień w Stanach Zjednoczonych, ryzyko zgonów i powikłań W RAZIE powrotu określonych chorób zakaźnych jest niewielkie. Sięgając do historii widzimy, że w latach przed wprowadzeniem szczepień ryzyko śmierci lub trwałego uszkodzenia zdrowia z powodu którejkolwiek z tych chorób było niższe niż ryzyko, że w życiu porazi nas piorun (1 na 12 000).

    W rzeczy samej, grypa – choroba, z którą zmagamy się codziennie każdego roku pomimo szczepień – powoduje więcej zgonów niż którakolwiek pozostała choroba, przeciwko której szczepimy i tak samo było w latach bezpośrednio przed wprowadzeniem każdej szczepionki.

    Przypuszczalnie jeszcze ważniejszy jest fakt, że liczba niezaszczepionych dzieci musiałaby być znacząco wyższa, aby wywołać powrót chorób zakaźnych w naszej populacji. Według Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorobom obecnie mniej niż 1% dzieci w Stanach Zjednoczonych nie jest w ogóle zaszczepionych. Wobec tego ryzyko pojawienia się dużych ognisk chorób NIE jest realnym zagrożeniem dla Amerykanów. Nawet w przypadku wybuchu choroby kwarantanna i ukierunkowane szczepienia (w razie konieczności) byłyby skuteczniejszą, właściwszą i odpowiedniejszą odpowiedzią niż obowiązkowe szczepienia dla wszystkich, wystarczającą do ochrony zdrowia publicznego.


    Źródła danych:

    CDC: Zgłoszone przypadki zachorowań i zgonów z powodu chorób, którym można zapobiegać poprzez szczepienia, Stany Zjednoczone, lata 1950–2011.

    Statystyka demograficzna śmiertelności i przyrostu naturalnego w Stanach Zjednoczonych w latach 1940–1960 – internetowa baza danych.

    Statystyki Departamentu Zdrowia Publicznego stanu Kalifornia, 2014 r.

    Krajowa ankieta dotycząca szczepień przeprowadzona przez CDC, 2014 r.

    Źródło artykułu:

    blog http://immunityeducationgroup.org/happen-many-people-stopped-vaccinating/