Słowa Alergia i Anafilaksja zostały utworzone, aby opisać szkody po szczepionkach

Anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny (łac. anaphylaxia, commotus anaphylaciticus; ang. anaphylaxis, anaphylactic shock) – to rodzaj nagłej, ciężkiej reakcji alergicznej lub niealergicznej, która może być przyczyną zgonu.

Terminy „alergia” i „anafilaksja” powstały jako następstwo dziwnej choroby, która dotknęła do 50% zaszczepionych dzieci u schyłku XIX wieku. Ta choroba nazywana była po prostu „chorobą posurowiczą” i pojawiła się po pierwszym masowym podawaniu surowicy przeciwbłoniczej.

Austriacki pediatra Clemens von Pirquet przez długi okres czasu badał to zjawisko i zauważył, że objawy choroby posurowiczej przypominały objawy osób, które miały nadwrażliwość na pyłki i użądlenia pszczół.
[zauważył, że u pacjentów, którym podawał szczepionkę na ospę rozwijają się znaczniej bardziej burzliwe reakcje po podaniu drugiej dawki, niż przy pierwszej iniekcji.]
Aby lepiej opisać tą ”zmienioną reaktywność” na surowicę utworzył pochodzące ze starożytnej greki słowo allergy/alergia (allos-inny i ergon-praca) w 1906 roku.

W 1901 roku inny lekarz Charles Richet natknął się na takie samo zjawisko podczas prób szczepienia psów przeciw truciźnie meduzy. Zaczął wstrzykiwać psom śladowe ilości trucizny, aby utworzyć na nią pewien poziom tolerancji. Jednak, gdy wstrzykiwał zwierzętom tą samą truciznę po raz drugi, wywoływało to gwałtowną reakcję, która szybko zabijała psy. Dla tej reakcji użył terminu z łaciny  ana-intensywna + phylaxis-ochrona lub anty-ochrona, ponieważ wynik był odwrotny do ochrony jaki szczepionka miała zapewnić.

Richet eksperymentował dalej. Szybko odkrył, że każde białko w tym białka spożywcze wstrzykiwane do tkanek, przenikają do krwiobiegu, powodując uczulenie i anafilaksję podczas późniejszej ekspozycji na żywność. Richet wstrzykiwał niewielkie ilości mleka i białek mięsnych kotom, królikom oraz koniom i pokazał, że anafilaksja jest uniwersalną odpowiedzią obronną układu immunologicznego.

Przed pojawieniem się szczepień, masowe alergie takie jak choroba posurowicza były nieznane. Na początku XX wieku, lekarze zidentyfikowali problem alergii jako rezultat masowych szczepień – na których polegał rząd.

Dylemat alergii wywołanej surowicą podsumował alergolog Warren Vaughan w 1941 roku:

„Choroba posurowicza, jak jest nazywana, to dolegliwość stworzona przez człowieka. Jeśli nie mielibyśmy leczniczej surowicy, ani czegoś takiego jak strzykawka, którą można wprowadzać materiał pod skórę, nie byłoby chorób posurowiczych. Zamiast tego tłumy nadal umierałyby z powodu błonicy i szczękościsku … Tak więc mamy pewnego rodzaju dylemat i stoimy przed koniecznością wyboru mniejszego z dwóch potencjalnych zagrożeń.”  

Warren Taylor Vaughan, Strange Malady (1941)

 

Jako, że składniki szczepionek zostały z czasem poddawane dokładniejszemu procesowi rafinacji w celu zmniejszenia ilości białek uczulających, częstość występowania choroby  posurowiczej zmniejszyła się. Wraz z rozrastaniem się programów i harmonogramów szczepień w XX wieku, w których znajdują się białka spożywcze i adiuwanty, w miejsce starych, pojawiać się zaczęły inne nieprzewidziane problemy. Jednym z nich jest alergia na orzeszki ziemne (zobacz na „Alergia na orzeszki ziemne, a adiuwant 65 w szczepionkach…”).

Źródło w języku angielskim: The words “allergy” and “anaphylaxis” were created to describe vaccine-injury

Artykuł do pobrania w wersji PDF

Zobacz na: Epidemia alergii na orzeszki ziemne, stworzona rękami ludzi – odkrywanie tajemnicy medycznej
Alergia na orzeszki ziemne, a adjuwant 65 w szczepionkach…
Bezpieczeństwo szczepień – jak sprawdzane są szczepionki pod kątem bezpieczeństwa?

%d bloggers like this: